Author: lauri
• zondag, juni 20th, 2010

Sommigen van jullie weten dat ik een aantal jaren geleden een opleiding tot sjamaan ben begonnen. Na een periode van ca. 15 jaar werken als mediamiek kanaal voor de geestelijke wereld, brak er een stille tijd voor mij aan. In 2004 zei een helderziende genezer tegen mij:”Je zult een nieuwe leraar krijgen en weer helemaal onderaan moeten beginnen”. Een jaar later ontmoette ik mijn huidige sjamanenlerares, Ria Font Freide. Het mooie van haar vind ik dat ze niet aan de weg timmert. Ze zoekt niet de publiciteit. Ze heeft geen fancy website, maar een heel eenvoudige, waarop ze het meest noodzakelijke vermeldt. Het pad dat zij aanbiedt verschilt van andere sjamanistische scholen in zoverre dat het bij haar gaat om innerlijk sjamanisme. Ze begint dus niet met allerlei sjamanistische technieken, rituelen, zweethutten, soul-retrieval en wat dies meer zij. Er wordt op individueel niveau gewerkt met totemdieren, totembomen, met de medicijnspiraal, met de windrichtingen en de chakra’s. Alles is bedoeld om de innerlijke sjamaan in jezelf op te wekken. Pas als die innerlijke sjamaan wakker is geworden, wordt er een vorm gevonden waarin die zich kan manifesteren. Van binnen naar buiten. Dat vind ik mooi.

Ik ben nog steeds op dat pad. Het begon met een intensieve cursus van twee jaar, maar gaandeweg werd het een levenswijze. Begin juni maakte ik een natuurtraining mee in de Dordogne ( Fr.), in een prachtige, vrijwel onbewoonde vallei aan de rivier de Céou. Door het contact met de natuur en de leiding van mijn leraar ben ik weer in een diepere laag van mijzelf gezonken. Wat dit voor uitwerking zal hebben in mijn dagelijks leven, laat zich nog vermoeden. Vanuit deze beleving komt nu de behoefte om over deze draaggolf in mijn leven te delen. Vandaar dit artikel. Sjamaan-zijn is een manier van leven. Een wijze van zijn. Niets meer en niets minder.

Wat is de oorsprong van sjamanisme?
Je zou kunnen zeggen dat sjamanisme de oudste vorm van spiritualiteit ter wereld is. Het bestaat al zolang als er mensen zijn. Sporen van sjamanistische gebruiken zien we al in het Paleolithicum (30.000 jaar geleden), in grottekeningen en gereedschappen. Sjamanisme bestond al lang vóór de verering van de godin als personificatie van het vrouwelijk principe. Sjamanisme komt voort uit de eenheid met de natuur en de gelijkwaardigheid van alle wezens, dus ook van man en vrouw.

 Vroeger dacht ik dat sjamanen altijd mannen waren/zijn, maar niets is minder waar. Sjamanen zijn van oorsprong zowel mannen als vrouwen geweest. Vrouwelijke sjamanen hielden zich vooral bezig met geboorte en dood. Beide zijn immers poorten naar andere dimensies. Veel vrouwelijke sjamanen waren dan ook vroedvrouwen. Soms werd een vrouw sjamaan na de geboorte van haar eerste kind. Vrouwelijke sjamanen stonden hun medemensen ook bij tijdens het stervensproces en verzorgden de begrafenisrituelen. Kennis van kruiden en contact met totemdieren waren hierbij van belang.

Volgens sommige sjamanen in de Zuid-Amerikaanse traditie zijn vrouwen zelfs beter geschikt om sjamaan te zijn dan mannen, omdat ze een baarmoeder hebben. De primaire functie van de baarmoeder is de voortplanting, maar een even belangrijke is: kennis verwerken en waarnemer zijn. Wij vrouwen verwerken kennis door ons gevoel en ons gevoel zetelt in de baarmoeder. Vanwege onze baarmoeder hebben vrouwen het vermogen om energie rechtstreeks te zien. Daardoor verandert de baarmoeder in een orgaan van evolutie. Mannen moeten dit leren, vandaar dat in vele tradities mannelijke sjamanen zich moeten gaan gedragen als vrouwen. Ze moeten in feite afstand doen van wat hen tot man maakt.[1] Echter, wij vrouwen zijn onze natuurlijke vermogens vergeten onder invloed van het patriarchale bewustzijn. Dat heeft ons beroofd van ons zelfvertrouwen en van onze kennis. Daardoor ervaren wij onze baarmoeder nu uitsluitend als voortplantingsorgaan.

 Onder de Altaise nomaden in Siberië waren vrouwen de enige sjamanen gedurende de 4e tot de 6e eeuw. Het waren de oude vrouwen die de Weg naar het Land van de Doden bewaakten. Deze vrouwen werden beschouwd als de voorouders van alle sjamanen. In het oude China en Korea waren vrouwelijke sjamanen in de meerderheid. In Japan waren de eerste sjamanen vrouwen.

In de vroegere verzamelaars-jagers-culturen werkten vrouwelijke en mannelijke sjamanen samen. Het was sowieso een samenleving zonder scherpe arbeidsverdeling. Mannen en vrouwen jaagden samen en de hele groep zocht gezamenlijk naar plantaardig voedsel. Als er gejaagd moest worden was het de vrouwelijke sjamaan die contact zocht met het dier dat zich aanbood en zij vertelde de mannen waar het dier te vinden was. De geest van het dier werkte vrijwillig mee aan de voedselvoorziening van de mensen. Nog niet zo lang geleden gebeurde de jacht op deze manier bij de Inuït in Alaska. In feite waren daar alle oudere mannen en vrouwen sjamanen.[2] Het is door de mannelijke antropologen gekomen dat we zijn gaan denken dat alle sjamanen mannen waren. Dat is dus niet juist.

 Wat is sjamanisme?
Zoals ik hierboven al schreef: sjamanisme is een levenshouding. Eén waarbij je jezelf als individu een deel voelt van een groter geheel. En dan ook contact hebt met alle levensvormen in dat grote geheel. Niet alleen nu levende mensen, maar ook dieren, planten, je voorouders, je gidsen enzovoorts. Ze behoren allen tot je werkelijkheid. Als sjamaan ken je je innerlijke kracht, maar ook je valkuilen. Je leeft het leven zoals het zich aan je voordoet en gaat er niet aan morrelen. Je hoeft jezelf niet te veranderen; sjamanisme is geen therapie. Het is wel een manier om heel te worden, om met jezelf in het reine te komen. En het is een pad van dienstbaarheid. Dienstbaarheid die draait om de vraag: hoe kan ik de boodschap van moeder aarde het beste beantwoorden?

 Ook onze verre voorouders waren sjamanen. Vanuit de Noord-Europese traditie is ons de kennis overgeleverd van de levensboom, de wereldes Yggdrasil. Langs deze boom kan de sjamaan in de droom de drie werelden bezoeken: de bovenwereld, de middenwereld en de onderwereld. Sjamanisme was de kern van het religieuze bewustzijn in onze streken op het moment dat het christendom zijn intrede deed. Door deze nieuwe godsdienst werd een scheiding aangebracht tussen denken en voelen; tussen holistisch denken en logisch denken. Daardoor ontwikkelde zich bij de westerse mens het idee dat men de natuur kon beheersen en exploiteren. De ervaring, het innerlijk weten onderdeel van de natuur te zijn, ging grotendeels verloren.

Veel mensen denken bij sjamanisme meteen aan de Amerikaanse Indianen. Vaak worden in onze westerse spirituele bewegingen  hun technieken nagebootst, zonder dat we ons de bijbehorende levensvisie hebben eigen gemaakt. Daar maken deze volkeren dan ook terecht bezwaar tegen en noemen het ‘geestelijk kolonialisme’. We zijn vergeten dat we zelf ook sjamanistische wortels hebben. Veel daarvan kunnen we terugvinden in Azië: Rusland en Mongolië bijvoorbeeld, waar sjamanisme, na eerdere onderdrukking, nu weer volop beoefend wordt.

 Mijn lerares, Ria Font Freide, zegt een hedendaags sjamanisme vorm te geven, midden in de moderne wereld. Het is dus een sjamanisme van deze tijd en toch geworteld in de oude tradities. Ze zegt ook: Als je dit pad gaat geef je het shoppen op. Je maakt een commitment voor dit pad. Eerlijk gezegd had ik daar in het begin moeite mee. Ik had al zoveel wegen begaan, voor mij was dit aanvankelijk niet meer dan de zoveelste interessante cursus. Maar het heeft me gegrepen en ik ben opgehouden te zoeken naar andere wegen. Vanuit deze innerlijke ontwikkeling gebruik ik nu ook in mijn counselingpraktijk sjamanistische methoden waar het van toepassing is. (trancereizen, drummen e.d.) Ik merk dat al mijn vroegere activiteiten nu binnen dit pad beginnen te vallen. Ook het lopen van het labyrint past daarin; het is immers een oude sjamanenweg. Tevens maak ik contact voor je met je gidsen en je totemdieren.

Voor wie meer wil weten over de School voor Innerlijk Sjamanisme, zie: www.spiritueelvormgeven.nl


[1] Bronnen: Florinda Donner: De gedroomde werkelijkheid, Ned. Vert. Uitg. Karnak, 2000 en Carlos Castaneda: Magische Oefeningen, Ned. Vert. Uitg. Servire, 1998.

[2] Informatie uit: Barbara Tedlock, Ph.D. The Women in the Shaman’s Body , Bantam Books, 2005.

Category: Ongerubriceerd
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response

  1. interessante informatie. enorm bedankt!. Ik heb het gebruikt voor een scriptie voor een school project

Leave a Reply