Author: lauri
• dinsdag, december 22nd, 2009

De lezers van mijn boek zullen wel begrijpen dat het eerste kerstverhaal in Egypte is ontstaan. Niet alleen omdat het vroege christendom naar alle waarschijnlijkheid in Egypte begon, maar ook omdat de basis van ons kerstfeest ligt in de mythen van Isis en Osiris. Het geheel is omgeven met een symboliek die ook voor de hedendaagse mens vol betekenis is.

In het oude Egypte vierden ze op 25 december de geboorte van het kind Horus. Ze noemden dat de Dag van het Kind in de Kribbe. Op die dag werden boompjes versierd en daar werden dan cadeautjes voor de kinderen onder gelegd, want het was een kinderfeest. Horus was het Christuskind. Hij was de Karast, in het Grieks de Christus, wat betekent: de Gezalfde. Zijn naam was ook: Karast Neferhept: de Goede Vrede, hij die vrede brengt. Elk jaar werd hij opnieuw geboren, daarom droeg hij ook de naam Iusu, dat is: de (steeds weer) komende. Hiervan is de naam Jezus afgeleid.

De verwekking van Horus was een wonder, immers zijn moeder Isis was een maagd. Nu werd in de oudheid aan het woord maagd een andere betekenis gegeven dan in het christendom. Een maagd was een onafhankelijke vrouw, die niet aan een man toebehoorde. Dat wilde niet zeggen dat ze geen seksueel verkeer had met mannen. In alle oude mysterieculturen van het Midden-Oosten was er een maagdelijke godin die geboorte gaf aan een goddelijk kind, haar zoon. Dat was zo bij Demeter, die Ploutos voortbracht, ook genoemd Iasos. Het was zo bij Afrodite; haar zoon was Adonis. De zoon van Kybele heette Attis en Mithras was de zoon van de zonnegodin Anakhita. En ook het oude Mesopotamië kende de Goddelijke Maagd en haar zoon; Ishtar/Astarte/Inanna baarde Tammuz, later Dumuzi genoemd.

Het woord maagd betekende zelfs méér. Het verwijst ook naar het geloof dat de Godin zichzelf had voortgebracht ( parthogenese) en al bestond vóór het begin van alles. Wat later aan de vader-god werd toegeschreven, namelijk het adagium ‘niet geboren, niet gemaakt’, was van oudsher de eigenschap van de Grote Moeder. Het moederprincipe werd immers gezien als de oorsprong van al het leven. De zoon van de Godin was dan ook niet verwekt door een vader, hij was ‘maagdelijk ontvangen’, zonder de fysieke bijdrage van een man. In het christendom is daarvan gemaakt ‘onbevlekt ontvangen’, omdat ‘bevlekking’ wees op de door de kerk zondig geachte seksuele daad.

Nu ging dat bij Isis en Osiris wel op een heel bijzondere wijze. In het oude Egypte was de gelijkwaardigheid van vrouw en man lange tijd hooggehouden, zelfs na de komst van het patriarchaat. Isis en Osiris waren een model voor de ware liefde tussen man en vrouw. Toen Osiris was ontvoerd en later gedood door zijn broer Seth, deed Isis al wat in haar vermogen lag om haar geliefde weer tot leven te brengen. En, een godin waardig, schuwde zij niet haar magie te gebruiken. Zij veranderde zichzelf in een vogel, een wouw. Net als de gier, die in Egypte vereerd werd als de godin van dood en regeneratie, stond ook de wouw bekend als een transformatief dier. Een pikant detail: men dacht dat alle gieren vrouwelijk zijn en in de lucht hun jongen ontvangen, zonder mannelijke tussenkomst. Als wouw vloog Isis over het lichaam van de dode Osiris, tot zij hem met haar vleugelslag de levensadem terugbracht. Zo sterk was haar liefde. En, zonder dat zij hem aanraakte, werd zij in de lucht zwanger van hem. Een echte ‘onbevlekte ontvangenis’ dus. Men zegt wel dat de kracht en intensiteit van de tantrische gemeenschap tussen twee geliefden zó sterk kan zijn, dat de beiden elkaar niet behoeven aan te raken om tot vervulling te komen. Isis was de meesteres van de tantra; in haar tempels werd de ‘seksmagie van Isis’ onderwezen. Het kind Horus was de vrucht van de tantrische liefdespraktijk van Isis en Osiris. Zo is – symbolisch gezien- de geboorte van het Christuskind een regelrecht gevolg van de vereniging tussen het vrouwelijke en het mannelijke in onszelf.

Van oudsher is de geboorte van het goddelijk kind op Midwinter een teken van de terugkeer van het licht na de kortste dag. Het symbool van het zaad dat gezaaid is in de herfst en onder de sneeuw ligt te wachten op de lentezon. Het kind als teken van hoop.

Maar het is méér. Er is iets aan voorafgegaan, namelijk de uiterste liefdesversmelting, het opheffen van de dualiteit. Dat brengt iets goddelijks voort, een nieuw leven dat aan het voorgaande ontstijgt. En dat is iets wat we in onszelf kunnen verwerven, waar we zelf verantwoordelijkheid voor zijn. Het gaat in wezen om onze eigen innerlijke geboorte. Zo heeft het ware kerstverhaal een nog andere dimensie dan we dachten. Laten we ons dat herinneren als we dit jaar Kerst vieren.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

9 Responses

  1. @Het gaat in wezen om onze eigen innerlijke geboorte.

    Mooi artikel, Lauri!

    Over de geboorte van het innerlijk kind schrijf ik op 3 januari jl. als reactie op mijn artikel op The Feminine Touch http://www.thefemininetouch.nl/index.php?pag=artikel&art_id=398&tel=0

    “Alle (oude) natuurvolken eren het vrouwelijke of wellicht liever gezegd ‘de Moeder’ vanuit een diep gevoelde dankbaarheid naar Moeder Aarde.

    Natuurvolken staan daarnaast ook in diep contact met de werelden van de spirits. Hier wordt Hemel of Aarde niet belangrijker of ondergeschikt gemaakt aan elkaar. Ze bestaan gelijkwaardig naast elkaar in onderlinge afhankelijkheid.

    Zo bestaan ook vrouwen en mannen gelijkwaardig naast elkaar in onderlinge afhankelijkheid, zonder strijd.

    Voor onderlinge afhankelijkheid is ‘overgave’ aan jezelf en de ander nodig is. Overgave aan het ego ofwel het sterven van het ego.

    Dan kan het onschuldig innerlijk kind geboren worden. En dat wens ik ons allen toe voor 2009: de geboorte van het onschuldig innerlijk kind. Het kind is speels, vreugdevol, blij vanuit zichzelf, creatief, eenvoudig, hartelijk… Ik wens je een speels, vreugdevol, blij, creatief, eenvoudig, hartelijk 2009 toe…”

    Ik wens jou en de lezers van jouw website een speels, vreugdevol, blij, creatief, eenvoudig, hartelijk 2010 toe…

    Hartegroet,
    Mascha Roedelof
    http://www.hetbewustepad.nl

  2. 2
    Lauri Fransen 
    woensdag, 23. december 2009

    Dank je wel voor je reactie Mascha. Ik wil het graag een beetje toespitsen wat jij schrijft.
    Het scheppende innerlijk kind zal niet echt geboren kunnen worden – dat wil zeggen zich manifesteren op het aardse vlak – als niet eerst onze innerlijke vrouw en innerlijke man erkend en geheeld zijn. Daar gaat mijn tekst vooral over. Pas als die innerlijke balans is gevonden tussen deze zogenaamde tegendelen, wordt de dualiteit overstegen.
    Overigens denk ik niet dat we toe moeten naar een ‘wederzijdse afhankelijkheid’, wel naar een samenwerking in verbondenheid. Goede relaties bestaan juist bij ieders eigenheid en een grote mate van onafhankelijkheid. Vandaaruit kan ware partnerschap ontstaan. Zo was het ook in de oertijd waar je het over hebt: partnerschap tussen twee individuen die elkaars eigenheid respecteren. Daarom worden dit soort culturen Partnerschapssamenlevingen genoemd. Zie mijn artikel hierover op dit blog.
    De overgave van het ego heeft volgens mij vooral te maken met overgave aan dat wezenlijke zelf dat ieder in zich draagt. Niet aan dat van de ander.

  3. Interessant! Gisteren dacht ik ineens: als we onze relatie met de natuur herstellen, dan herstellen we daarmee ook de verstoorde balans tussen het vrouwelijke en het mannelijke.
    Nu moet ‘de man’ zich opblazen en groot maken (rationele wereld) en ‘de vrouw’ moet zich klein maken om dit alles in evenwicht te houden. Dat hoeft dan niet meer.
    Of denk ik te simpel?

  4. Hallo Lauri,

    De link die ik hierboven in mijn reactie op jouw artikel heb geplaatst naar mijn artikel ‘Seksuele Energie’ op The Feminine Touch, plaats ik hieronder.

    Verder herken ik wat je schrijft. Ik schrijf over mijn gevoelde waarheid met betrekking tot relaties en (seksuele) bewustwording. Mijn columns staan op mijn eigen website en The Feminine Touch. Op de laatste is het mogelijk reacties te plaatsen.

    @Het scheppende innerlijk kind zal niet echt geboren kunnen worden – dat wil zeggen zich manifesteren op het aardse vlak – als niet eerst onze innerlijke vrouw en innerlijke man erkend en geheeld zijn.
    Helemaal eens. Over de integratie van het mannelijk en vrouwelijk schrijf ik hier: http://www.hetbewustepad.nl/index.php?nws_id=31

    @Pas als die innerlijke balans is gevonden tussen deze zogenaamde tegendelen, wordt de dualiteit overstegen.

    Een frase uit een column die je hier terugvindt: http://www.hetbewustepad.nl/index.php?nws_id=11
    De hele natuur en alles in het Universum is doordrongen van een drijfveer naar de Ware Natuur, de diepste Essentie van Al dat Is. Iedere cel van jou is doordrongen van deze kracht, je bent ermee verwekt… Het is jouw Seksuele Energie. Om tot je diepste Essentie, je Ware Natuur te komen is het nodig dat je de werking van jouw Seksuele Energie begrijpt… doorvoelt en zuivert… en daarna kunt integreren. Als je de werkingen van jouw Seksuele Energie begrijpt, ga je van dualiteit naar neutraliteit.

    @Overigens denk ik niet dat we toe moeten naar een ‘wederzijdse afhankelijkheid’, wel naar een samenwerking in verbondenheid.
    Lauri, ik schrijf over onderlinge afhankelijkheid in relaties en bedoel daarmee een afhankelijkheid, zoals je die ook in de natuur tegenkomt. Ook in de natuur is alles onderling afhankelijk van, ofwel verbonden met elkaar. In het engels noem je het interdependentie en ik vertaal dat met onderlinge afhankelijkheid. Interdependentie kun je ook vertalen met onderlinge samenwerking in verbondenheid. En vanzelfsprekend gaat dit niet ten koste van jouw eigenheid. Juist vanuit onafhankelijkheid kun je onderling afhankelijk zijn. Alles in de natuur staat volkomen op zichzelf EN is daarnaast onderling afhankelijk, ofwel interdependend.

    Bij interdependentie is er een samenhang tussen een individualistische en coöperatieve levenshouding. Als er geen interdependentie is, is er slechts een individualistische levenshouding en die kenmerkt zich door strevingen van individuen die geen enkele samenhang vertonen. Een individu ziet in dat zijn of haar doel bereikbaar is, ongeacht het feit of de anderen hun doel bereiken of niet. Met andere woorden: individuen streven naar een resultaat dat voor henzelf positief uitvalt en zijn niet geïnteresseerd in de resultaten van anderen.

    Bij positieve interdependentie zie je dat de strevingen van individuen op een positieve manier met elkaar samenhangen. Een individu ziet in dat zijn of haar doelen alleen bereikbaar zijn als ook de andere groepsleden hun doel bereiken. Met andere woorden: een individu streeft naar een resultaat dat degenen met wie hij of zij samenwerkt, ten goede zal komen.

    Ik zie positieve interdependentie als voorwaarde voor een commune, zoals in ((partner)relaties.

  5. Hé Sandra,
    Nee hoor, je denkt niet te simpel. Het is namelijk heel simpel. Het herstel van de verbinding met de natuur is in wezen waar het om gaat. Ook de erkenning en verbinding met je eigen ware natuur. Sinds het patriarchaat zijn die verbindingen grotendeels weg, want de mens denkt heerser en manipulator van de natuur te zijn en dát veroorzaakt nu juist de disbalans. Het mannelijke heeft zichzelf al eeuwen geleden ‘opgeblazen’ en verloochent daarmee eveneens zijn eigen ware aard. Want het mannelijke is van nature beschermend. We zijn als mensen een onderdeel van de natuur en daarmee niet beter of minder dan dieren, planten, rivieren en bergen. We mogen genieten van de overvloed van de/onze natuur vanuit (zelf-)respect. Dan krijg je vanzelf balans tussen de geslachten.

  6. Mascha, ik denk dat je refereert aan het besEf van wederzijdse afhankelijkheid. Waarmee je niet een posItie van afhankelijkheid bedoelt.

    Interessante artikelen hebben jullie over kerst geschreven, Lauri en Mascha.
    Ik zie op meerdere andere sites ook ‘alternatieve’ versies van de betekenis van kerstmis beschreven worden.
    Wat jaren geleden ingezet is als een onderzoeksstroom die nog in de hoek van ‘bewijslast’ geduwd werd, verschijnen dit soort artikelen nu overal als doodgewoon.

    Dat een ritueel als kerst de boodschap in zich draagt van ‘hereniging of versmelting van het vrouwelijke en mannelijke in onszelf’, dat ervaar ik niet zo.

    Edda van der Hoeven heeft ergens eens geschreven ‘dan is het onderscheid in ons opgelost’.

    Dat ervaar ik wel zo. Het onderscheid vrouwelijk en mannelijk in onszelf is kunstmatig. En dat onderscheid lost op.

    De woorden ‘herenigen’ of ‘versmelten’, roepen bij mij het beeld op, dat we 2 losse delen in ons hebben, die wezenlijk los bestaan, en we pas heel zijn, of pas iets heel voort kunnen brengen, als we ze weer aan elkaar geplakt hebben. Tot dan zijn we nog ‘kapot’.
    Alsof er echt een mannelijk en een vrouwelijk deel in ons zit.

    Zo ervaar ik dat niet.

    Ik ervaar wel dat in de woorden ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ van alles opgeslagen ligt, en dat dat zo ver is gegaan, dat je werkelijk van ‘vrouwelijke energie’ en ‘mannelijke energie’ kunt spreken. Maar meer als gebieden in ons als ‘waar je niet mag gaan, of waar je altijd naar toe moet’.

    Van alle krachten die we in ons dragen, daarvan zijn er zaken waarvan ons selectief geleerd wordt, daarvan af te blijven, en andere dingen juist in te zetten. Deze opsplitsing wordt dan tot ‘vrouwelijk’ en ‘mannelijk’ benoemd.

    Waarmee steeds bedoeld is geweest: ‘plant dit als man voort in de wereld’ en ‘zorg dat deze kracht zich niet voortplant, hou die kracht in je vast, vrouw’.

    Sta ze ook maar een beetje toe die krachten wel in te zetten, zo 50 jaar geleden, en ze transformeren zonder geweld de hele wereld om zich heen, die vrouwen.

    Het onderscheid mannelijk en vrouwelijk in onszelf, is kunstmatig.
    Hiermee bedoel ik niet ’spelen met autootjes, of met poppen’.
    Ik doel op de innerlijke ervaring, en de expressie er van, en er naar handelen. De innerlijke ervaring bijvoorbeeld van ‘je BENT een meisje, je BENT zwak’.. wat later opgevolgd werd door:
    ‘Je BENT een meisje, je BENT dus aan het emanciperen’.
    Beiden slaan nergens op, maar raken wel als een energie in dat meisje opgeslagen. Dat betekent niet dat dit deel een werkelijke levenskracht is, maar het wordt wel als werkelijkheid ervaren in haarzelf. Het onderscheid ‘je bent zwak, of je bent aan het emanciperen, of je bent xyz’ kan gewoon oplossen.

    Verder; dat het mannelijke van nature beschermend is, dat herken ik ook niet.

    Als er bedoeld wordt ‘de man is van nature beschermend’, dan herken ik dat wel. De man als mens. Zoals een vrouw ook van nature beschermend is. De vrouw als mens.
    Bij velen is dat inmiddels ver te zoeken. Maar ik ervaar wel, dat het wel van de meeste mensen hun natuur is.

    Het mannelijke, als we dat zonder lichaampjes bekijken, dat mannelijke, dat associeer ik niet met ‘typisch beschermend’.

    De zon wordt wel met het mannelijke vergeleken.
    En dat herken ik wel.

    Zoals het mannelijk zaad zich op laat nemen door de vrouwelijke transformatiekracht, om tot leven gewekt te worden,

    zo laat zonne energie zich ook door de transformerende kracht van het leven op aarde opnemen, om op aarde tot fysiek leven gewekt te worden.

    Het mannelijke is dus niets.
    Niet ‘niets’ in de zin van ‘het is er niet’.
    Maar in de zin van ‘het doet niets’. Het is dus ook niet ‘beschermend’.
    Het is ‘niets’, totdat het tot de vrouwelijke transformatiekracht tot leven gewekt wordt.

    Dat woordje ‘niets’ kan natuurlijk wel onderdeel zijn van de behoefte van een man om zich op te blazen, opdat de plek van de vrouw onnatuurlijk veel kleiner wordt.

    Gelukkig zijn er tegenwoordig mannen die heel andere voorbeelden geven, en hoeven vrouwen het kunstmatige verhaal over het mannelijke niet meer in zichzelf vast te houden, door te doen alsof ze het mannelijke en vrouwelijke in zich moeten herenigen, en daarmee mannen op hun sleep mee moeten nemen, alsof ze hun mannelijkheid moeten beschermen.

    Er zijn nu voorbeelden genoeg van mannen die gebroken hebben met oude overdrachtspatronen.

    Iedereen heeeeele fijne dagen toe gewenst.

  7. @ik denk dat je refereert aan het besEf van wederzijdse afhankelijkheid. Waarmee je niet een posItie van afhankelijkheid bedoelt.

    Heej Astrid, dat wat jij ‘denkt’ klopt ;-)

    @Dat ervaar ik wel zo. Het onderscheid vrouwelijk en mannelijk in onszelf is kunstmatig. En dat onderscheid lost op.

    Mooi hoe je dit kort en krachtig verwoordt, Astrid.

    Wat ik ervaar en zie is dit:
    Uiterlijk vrouw zijn zegt niets over het innerlijk bewustZijn van de vrouw. Ik kan uiterlijk vrouw zijn met een innerlijk meer aanwezig ‘mannelijk’ ego of ‘vrouwelijk’ ego. Ik kan uiterlijk man zijn met een innerlijk meer aanwezig vrouwelijk ego of mannelijk ego. Met ego bedoel ik hier een op jezelf gericht zijn, zelfzuchtig zijn. De ander nodig hebben/gebruiken voor jouw geluk.

    Nu is het zo dat we tijdens onze BewustwordingsWeg ons ego meer en meer afwikkelen en transformeren naar bewustZijn. Daarnaast is het nodig dat we ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ bewustZijn in onsZelf integreren en in balans brengen.

    Een vrouw en/of man met een meer aanwezig vrouwelijk bewustZijn heeft haar/zijn innerlijke bewuste man nodig als bedding, bescherming (ik noem dit mannelijke kwaliteiten, hoewel ik besef dat dit kunstmatig is maar voor velen wel als zodanig herkenbaar). Deze vrouw en/of man kan dan ook loskomen van bezitsdrang en daardoor van gehechtheid aan de ander. Deze vrouw en/of man kan ‘nee, dankjewel’ zeggen tegen degeen die niet op alle lagen aansluit bij haar/hem. Zij/hij zal geen consessies meer doen in verbinding met de ander en helder kunnen kiezen voor een toegewijde relatie.

    De man en/of vrouw met een meer aanwezig mannelijk bewustZijn heeft zijn/haar innerlijke bewuste vrouw nodig voor overgave, verlangen tot verbinding, vertrouwen, open durven gaan, op durven lossen/leren loslaten. Deze man en/of vrouw zal in Vrijheid kunnen kiezen voor een toegewijde committment in relatie met zijn partner. Hij/zij verwart Vrijheid niet langer met vrijblijvendheid.

    De man en/of vrouw met een meer mannelijk ego is heel bang voor zijn/haar innerlijke vrouw, want als hij/zij ruimte geeft aan haar kan hij/zij verteerd worden door haar vuur en oplossen. Dan bestaat hij/zij niet meer (denkt ie/ze, want dan begint het Leven pas). Het mannelijke (in de man/vrouw) is bang om op te lossen (door etherisch vuur/Verlichting). Deze man en/of vrouw is dus ook bang voor vrouwen/vrouwelijkheid.

    Uiteindelijk begrijpen we dat ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ gecreëerde concepten zijn en gaan we hier aan voorbij. We begrijpen dat de opsplitsing in ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ onecht is en je gevangen houdt in onjuiste beperkende denkbeelden, oppervlakkigheden, verwachtingen, en verstrikkingen.

    Voorbij de man-vrouw kloof leven bewuste wijze mannen en vrouwen in Harmonie, Verbinding, Gelijkwaardigheid, en Vrijheid met zichZelf, elkaar, en de natuur.

  8. 8
    Lauri Fransen 
    donderdag, 24. december 2009

    Aaah, wat geniet ik van deze gesprekken tussen jullie! Heerlijk, alle onderscheidingen beginnen al op te lossen.

    Ik gebruik de termen ‘mannelijkheid’en ‘vrouwelijkheid’ expres, om ze los te koppelen van ‘man ‘en ‘vrouw’ als fysieke existentie. Maar daar moet ik bij zeggen dat ik al heel lang niet meer weet wat die begrippen inhouden. Volgens mij komt dat omdat ze sociaal gefabriceerd zijn. In het patriarchaat kennen wij aan mannen/mannelijkheid bepaalde eigenschappen toe en aan vrouwen/vrouwelijkheid andere. En vervolgens wordt ons wijsgemaakt dat het ‘natuurlijke’ eigenschappen zijn. Vaak wordt er naar hersenonderzoek verwezen, maar op een wat schimmige manier, want dit onderzoek is bepaald niet eenduidig. Ik heb de laatste tijd veel andere culturen bestudeerd, als voorbereiding op mijn tweede boek, en dan zie je dat geslachtsrollen heel verschillend worden ingevuld. Vrouwen die huizen bouwen, handel drijven en de economie beheersen, mannen die voor kinderen zorgen en meehelpen met voedsel zoeken. Alles is mogelijk.
    Wat dan een ‘vrouwelijk’ bewustzijn is ( of een ‘mannelijk’ dito) dat weet ik niet. Onze cultuur heeft die verschillen aangescherot, omdat daarmee ons systeem van dualisme in stand gehouden wordt. Ik zou zo graag eens willen kijken in onze prehistorie, om te zien hoe de ‘echte’ natuur van ons mensen is, zonder al die vertekeningen en vervormingen.

    Overigens Astrid, in die prehistorie werd de zon geassocieerd met het vrouwelijke ( zie hoofdstuk 8 van mijn boek), dus ook dát is cultureel bepaald. De zonnekracht, de daadkracht, het licht en de warmte was des vrouws. Zonder de Zonnevrouw was er geen leven mogelijk. De man werd verbonden met de maan ( zie ons volksgeloof in het Mannetje in de Maan), maar die was niet passief. Integendeel, de Maanman was de bevruchter van alle vrouwen, de volle maan vervuld met zaad. Enzovoorts, lees het maar na. Dat was toen, nu hebben we een andere invulling.
    We dienen ons van de inhouden van deze begrippen te ontlasten en helemaal blanco te worden. Dan openbaart ‘het’ zich vanzelf. Wat of wie dat dan ook wezen moge.

  9. @Ik zou zo graag eens willen kijken in onze prehistorie, om te zien hoe de ‘echte’ natuur van ons mensen is, zonder al die vertekeningen en vervormingen.

    Lauri, we hoeven ‘alleen maar’ in ons diepste Ware Zelf te voelen. Daar (h)erkennen we de ‘echte’ natuur van ons Mensen. En da’s voor velen nog niet zo gemakkelijk, omdat ons diepste Ware Zelf veelal versluierd ligt onder vele illusionaire lagen. Maar ons diepste Ware Zelf ligt op ons te wachten op (h)erkenning. Je zou ons diepste Ware Zelf ook Ziel kunnen noemen, onze Zielskwaliteit of Kernkwaliteit. En die is niet mannelijk of vrouwelijk. Die IS.

    Vandaar dat ik schrijf: Uiteindelijk begrijpen we dat ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ gecreëerde concepten zijn en gaan we hier aan voorbij. We begrijpen dat de opsplitsing in ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ onecht is en je gevangen houdt in onjuiste beperkende denkbeelden, oppervlakkigheden, verwachtingen, en verstrikkingen.

    Los van concepten kun je in jeZelf voelen en ervaren wat de Zon met je doet en wat de Maan. Je kunt in de natuur (h)erkennen en beleven welke effecten van de Zon zijn en welke van de Maan. We kunnen deze effecten in onze eigen Natuur voelen, (h)erkennen en beleven. Zodra we het (opnieuw) gaan benoemen ontstaan er opnieuw concepten, en die mogen we juist helemaal loslaten.

    In deze huidige Tijd mogen we waarnemen, ervaren, beleven, in het moment. Geen verleden, geen toekomst. Geen benoemen. Geen concepten.

    We hoeven niets te weten. We mogen onschuldig zijn als een kind. (En dan zijn we weer terug bij het kerstverhaal.)

    Fijne kerstdagen allemaal!

    Hartegroet,
    Mascha Roedelof
    http://www.hetbewustepad.nl

Leave a Reply