Author: lauri
• maandag, november 03rd, 2008

Joke Smit (zie vorig artikel) stierf aan kanker in 1981 op 48-jarige leeftijd. Ze liet twee kinderen achter, een zoon en een dochter. De dochter, Elisabeth Kool, was 17 toen haar moeder overleed. Elisabeth heeft klaarblijkelijk de ideeën van haar moeder gevolgd; ze heeft carrière gemaakt. Ze is politicoloog en lid van Women on Top. Ze werkt aan een boek over democratisering van de markt en bouwt daarin voort op de gedachten van haar moeder. Zo blijkt uit een artikel dat ze schreef op de vooravond van het verschijnen van de biografie over moeder Joke en dat verscheen in De Volkskrant van 27 sept. j.l.: Echt dappere mannen geven vrouwen de ruimte. Ze schrijft hierin over haar moeder onder andere:

“Haar hang naar democratie komt op allerlei manieren uit haar teksten naar voren. In haar gyandrische samenleving, waarin mannen en vrouwen het bestieren van de maatschappij en het zorgen zouden delen, was het zaak ‘samenwerkings-en overtuigingsmodellen’ te ontwikkelen. Die moesten een alternatief zijn voor het ‘mannelijk’ competitiemodel dat het risico had te resulteren in ‘roofzucht’.”

Ik vind dit een buitengewoon interessante gedachtegang, want het verwijst direct naar een ‘partnerschapssamenleving’, een term die bedacht is door Riane Eisler en die ik ook in mijn eigen boek heb gebruikt. Het is een model dat een niet-patriarchale samenleving beschrijft, één waarin vrouwelijke waarden centraal staan. Elisabeth Kool pleit daarbij voor het hervormen van de mannenrol als een duurzaam doel om die gelijkwaardigheid te verwerven. Weg van roofzucht, op weg naar zorgdragen, schrijft zij.

Voor wie het hele artikel wil lezen, hier is de link: http://www.jokesmit.nl/documenten/js/nws/080927-vkr.pdf

In een ander artikel constateert Elisabeth dat in veel maatschappelijke discussies nog steeds weinig oog is voor het gezichtspunt van vrouwen, zoals onlangs weer bleek uit het debat over het gebruik van embryo’s in de geneeskunde. Niemand vroeg zich daarbij af of vrouwen wel bereid zijn om embryo’s te produceren voor de wetenschap. De inbreng van vrouwen in zo’n debat wordt gewoon ‘vergeten’. Er is dus voor de nazaten van Joke Smit – en dat zijn wij allemaal – nog een heleboel te doen. Elisabeth Kool wijst er op dat er in de afgelopen zeshonderd jaar niet twee, maar zes feministische golven zijn geweest: “Vrouwen moeten iedere honderd jaar een nieuwe golf veroorzaken, omdat de geschiedenis van hun emancipatie geschrapt wordt uit het collectieve geheugen”. Wie schrijft de geschiedenis? Juist: de machthebbers. En wat nou: Derde Golf? Het is de zoveelste al.

Category: De Derde Golf
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Responses

  1. Dat is nou ook eens interessant om op te merken, dat er zoveel zaken ‘over de hoofden van vrouwen heen’ besproken en besloten worden zonder dat zij zelf geraadpleegd worden!

    De SGP is daar ook zo goed in. Vorig jaar rond deze tijd verscheen de emancipatienota van Plasterk. Daar stond o.a. in dat hij werken voor vrouwen beter combineerbaarder, lonender en flexibeler wilde maken. Schetst mijn verbazing dat twee SGP-ers vervolgens in een artikel in Trouw beweerden dat (hou je vast) ‘vrouwen het slachtoffer werden gemaakt van economische uitbuiting’ en dat zij ‘als middel werden ingezet om de vergrijzing op te lossen’.
    Zo typisch hé. Dan wordt er meer keuzevrijheid gefaciliteerd voor vrouwen en dan drukken twee van die belegen postduiven van een vooroorlogse politieke partij alle vrouwen met één armbeweging weer die slachtofferrol in. Alsof we een stel schapen zijn die niet zelf kunnen beslissen hoe we onze keuzevrijheid inzetten.
    Het blijft lachen met die lui.

  2. “Vrouwen moeten iedere honderd jaar een nieuwe golf veroorzaken, omdat de geschiedenis van hun emancipatie geschrapt wordt uit het collectieve geheugen”.

    Wow! inderdaad: alles blijven we waarnemen vanuit het mannelijke bewustzijn, het ‘alles is voor Bassie bewustzijn’, dus dat wat vrouwen allemaal realiseren vanuit hun (gratis geleverde!) emancipatie transformatie energie, verdwijnt steeds weer in het grote zuigende zwarte gat van ‘we are taking this for granted’. Er komt geen enkele bevestiging van de mega resultaten die vrouwen realiseerden met hun gratis emancipatie energie, maar topmannen worden wel nog altijd als voorbeeld gesteld van ‘Kijk, dit is nog eens ambitieus zijn’. Uren maken, wat mannen doen, puur omdat zij nu eenmaal altijd overal de tijd voor konden nemen, omdat zij thuis afwezig mochten zijn, dat wordt dan ‘ambitieus’ genoemd, en verdient een vet salaris. Terwijl het natuurlijk gewoon openlijk blijk geeft van ’samen niet in staat zijn om efficient en effectief bezig te zijn’.

    Overigens hebben we op dit moment echt te maken met een mannelijke top, zo tussen de 55 en 70 jaar, die totaal niet meer aangesloten is op de werkelijkheid van de wereld, en dus niet meer tot behoorlijke beslissingen komen: mannen die totaal niet ‘aan zichzelf gewerkt hebben’, terwijl de wereld dat buiten hen wel deed. De generatie die zich als man geemancipeerd voelde, als ze een geëmancipeerde vrouw hadden.

    En iedereen heeft hier last van.
    http://www.thefemininetouch.nl/index.php?pag=artikel&art_id=79&tel=100

    ‘Embryo’s in de geneeskunde’. Inderdaad Lauri: is vrouwen gevraagd of ze broedmachine voor de wetenschap willen zijn?

    Dit is een mooi voorbeeld van de omdraaiing van de werkelijkheid van de kracht van het leven: wij zijn gaan denken dat de kracht van het leven in ‘het mannelijke zit’, en mogen het vrouwelijke dus aan hem voeren, opdat hij krachtig kan zijn. Maar de kracht van het leven zit natuurlijk in het vrouwelijke: zij draagt alles al in zich. Alleen, ze wordt nog steeds in bezit genomen, en dan mag je haar kracht terug gaan bedelen bij ‘het mannelijke’.

    De vrouwelijke kracht van het leven draagt alles in zich wat wij nodig hebben. Kijk maar juist naar een eicel: zij draagt elke kracht die ze nodig heeft, om ‘het leven plaats te laten vinden’, al in zich.

    Daar hoeven wij niets voor te doen, wij hoeven haar geen opdrachten te geven: zij ontvouwt elke keer weer nieuw leven. Zij hoeft alleen maar zichzelf uitgenodigd te voelen om daadwerkelijk haar levenskracht in gang te zetten, door een mannelijke zaadcel die zich met haar wil versmelten. En alle krachten beginnen te bloeien.

    Twee stukjes tekst uit mijn brochure: http://www.vantrietcoaching.nl :


    Van buitenaf krijgen wij dan repeterend een mensbeeld te verwerken dat wij tekort schieten of te kort komen. Dit zijn de perspectieven van de politiek en de reclame, beiden in dienst van de economie. De economie die moet werken als de plaatsvervanger van de kracht van het leven: ‘Hou mij hoog, anders stort het leven op aarde in’.

    Zo zijn we gaan denken dat de bronkracht van het leven in het mannelijke ligt: ons bewustzijn over de mens en over het leven is mannelijk geworden; wij vertrouwen het leven alleen in haar mannelijkheid.


    Vanuit het oude mannelijke bewustzijn bekeken, brengt de zaadcel de eicel tot actie; zij ligt te wachten, en hij is als de stroomstoot die haar aan de gang brengt. Zij komt actie tekort, en hij levert die. Hij is de daadkracht, zij de passiviteit. Zij heeft hem nodig om in actie te komen, hij zet het leven in gang. Hij is verantwoordelijk om het leven gaande te houden, hij duwt tegen het leven. Hij moet het leven op aarde vooruit duwen. Het is dan ook belangrijk dat hij naar de top gaat, daar kan hij het beste tegen het leven aan duwen.

    Vanuit het vrouwelijke bewustzijn ziet het er heel anders uit; de vrouwelijke kracht van het leven, de eicel, kan het zich veroorloven om passief te zijn, omdat zij alle krachten van het leven al in zich draagt. Alle krachten die het leven nodig heeft om zich te ontwikkelen en gevoed te blijven, draagt zij al in zich. Als zij een uitnodiging krijgt om in de fysieke wereld te gaan bestaan, dan zal alles wat al in de vrouwelijke kracht van het leven opgeslagen ligt, zich vanzelf gaan ontvouwen. Dan ontluikt alles wat zij al in zich draagt; een kind (m/j), een talent, een inzicht, een verlangen, een creatie… Alles ligt al in haar potentie, haar onzichtbare kracht. Als zij er fysiek mag zijn, dan toont zij zich moeiteloos. Het mannelijke aandeel is de uitnodiging om op aarde te gaan bestaan, bereid zich te geven.

  3. @Sandra: Schetst mijn verbazing dat twee SGP-ers vervolgens in een artikel in Trouw beweerden dat (hou je vast) ‘vrouwen het slachtoffer werden gemaakt van economische uitbuiting’ en dat zij ‘als middel werden ingezet om de vergrijzing op te lossen’.

    En wat ik dan het meest frappante in dit soort dingen vindt, is dat wat er niet staat; de grote afwezige; de man staat er niet in dit verhaal. Vreemd, want mannen werken stukken meer dan vrouwen. Maar de man is daarin niet een slachtoffer van economische uitbuiting, want dat bestaat niet. Een man is van nature een wandelend bonkje bewuste keuzemaker bij uitstek ….
    Maar de vrouw, die is slachtoffer van willekeurig wat dan ook.

  4. Hier een klein bewijsje dat het wel mee valt met het slachtofferschap van de vrouw (daar sta jij ook al een tijdje bij, Sandra):
    http://thefemininetouch.nl/index.php?pag=artikel&art_id=230&tel=0

Leave a Reply